Dodatne slike iz codex Manesse-a

Codex Manesse

Codex Manesse (Manese kodeks) je srednjovekovna knjiga pesama. Napisana je na srednje razvijenom nemačkom jeziku, ilustrovana je i napisana između 1300. godine (kada je glavni deo završen) i 1340. godine (sa dodatkom). 

Kodeks je napravljen u Cirihu za Menese porodicu.

Sadrži 426 listova pergamenta. Ima skoro 6000 stihova i 137 potreta pesnika.

Rukopis se danas čuva u Hajdelberg univerzitetu u Nemačkoj.

Neki potreti pesnika:

  Volfram von Ešenbah (1170 –1220) (prikazan je u šlemu, osoba kraj njega je njegov štitonoša), nemački vitez i pesnik, poznat po delu Parsival

Henri VI (1165-1197), nemački car, pripadnik loze Hoenštaufen

Oton von Branderburg (1238-1309), markgrof Branderburga (ovde se vidi kako igra šah sa svojom ženom)

Henry grof Anhalta (1170-1252), pripadnik kuće Askanije (ovde je prikazan na turniru, tzv. mele tip, on je u sredini)

Na svakom potretu je prikazan grb pesnika (štit, šlem, kresta, nekad i zastava). Ovakvi šlemovi sa krestom su zaista nošeni, posebno u turnirima, u ratovima sigurno nisu. Oklopi koji se mogu videti su verižnjače (lančani oklopi), na engleskom "chain mail" ili samo "mail". U to vreme još nisu postojali puni oklopi, niti šlemovi tipa "pig face" basinet i drugi iz 15. veka.

Kanije ću postaviti još slika iz ovog rukopisa.

Neke zanimljive slike iz srednjovekovnih rukopisa

Hours of Dionora of Urbino, Italija (Firenca ili Mantua), oko 1480. (Ovakav stil u srednjeg veku na zapadu tj. u kojem se prikazuje smrt, kosturi nastaje nakon kuge iz kraja 14. veka. Smisao je u prikazivanju blizine smrti i kako niko ne može da joj pobegne te treba da misli gde će se naći nakon smrti (u raju ili paklu) ...)

Iz rukopisa, 15. vek, petpostavljam engleski ili francuski. Moje tumačenje (pretpostavka): vidimo roditelje i njihovu decu koju su poslali na učenje kovačkog zanata (eng. blacksmith), deca su pod nadzorom roditelja, tj. oni ih upućuju.

Vađenje krajnika kod vizantijskog lekara

Pavle Eginski (grč. Παῦλος Αἰγινήτης), vizantisjki lekar iz 7. veka napisao je medicinsku enciklopediju pod nazivom Medicinski priručnik u sedam knjiga. Ovo delo je dugo vremena bilo jako bitan medicinski priručnik u Vizantiji. Delo je imalo veliki uticaj na arapske lekare, a preko njih i na zapadne lekare.

Vađenje krajnika kod Pavla Eginskog:

"We set the patient facing the light of the sun, with his mouth wide open and an assistant holding the back of his head and with a second [assistant] depressing his tongue towards the mandible with a spatula designed for this purpose; we take a hook and push it into the tonsil which we pull forwards without breaking its capsule. Then we amputate the structure through its pedicle with a scalpel with the blade curved for use by that hand – for there are two of these with their blades oppositely curved."

Prepisano iz:  Journal of the Royal College of Physicians of Edinburgh: 41:85–8 (2010), stranica 88.  

Prevod:
"Položimo pacijenta prema svetlosti Sunca s njegovim ustima širom otvorenim. Pomoćnik treba da drži pozadinu njegove glave, a drugi pomoćnik povlači njegov jezik prema donjoj vilici koristeći špatulu (lopaticu) posebno napravljenu za ovu svrhu. Uzmemo kuku i zabodemo je u krajnik, koju povučemo napred bez lomljenja kapsule. Nakon toga amputiramo strukturu kroz njegov pedikl sa skalperom čija je oštrica zakrivljena za korištenje tom rukom, jer postoje dve od ovih čije su oštrice obrnuto zakrivljene." 
Iz: Časopis kraljevskog koledža lekara Edinburga: 41:85–8 (2010), stranica 88.  

Pronađen vizantijski mozaik iz 6. veka u Izraelu

Veruje se da je mozaik bio pod vizantijskog manastira.

Vest je stara nekoliko meseci.

Vest (izvor: JewishNewsOne):

Prikaz mozaika:

Oton III (minijatura iz rukopisa)

Oton III (980-1002), nemački car

Crtež iz rukopisa (trenutek njegovog krunisanja ili nakon krunisanja, odežda je u vizantijskom stilu)

 

Kruna koju je nosio (ovu krunu vidimo gore u crtežu iz rukopisa)

"Are you not my own Romans? For you I have abandoned my own father and denied the Saxons and all the Germans." ("Da li vi niste moji, Rimljani? Zbog vas ja sam napustio svog vlastitog oca, odrekao se se Saksonaca i svih Nemaca.") Ovo je citat iz njegovog govora u Rimu, kad su se Rimljani pobunili.

......................................................................................................................

Oton III je bio Pravoslavne vere s obzirom da u njegovo vreme još nije bio ubačen filiokve u Simbol vere na Zapadu, tek od 1024. godine za stalno.

Napad na princa Edvarda

Jedne noći u junu 1272. godine, u krstaškom gradu Akre, dok su engleski princ Edvard i njegova žena Eleonora spavali došao je špijun tražeći da se sretne sa Edvardom. Špijun je bio bivši musliman koji je prešao na rimokatoličku veru i služio je engleskom princu ubrzo nakon njegovog dolaska u Svetu Zemlju. Edvard je ustao iz kreveta obučen samo u donje rublje i uveo je špijuna da se vidi s njim.

Šta se dalje desilo napisao je tzv. Templar od Tira: "Saracen ga je sreo i ubo ga bodežom u bok čineći duboku, opasnu ranu. Lord (gospodar) Edvard je osetio da je ranjen, i on je saracenu zadao udarac pesnicom, u slepoočnicu, zbog čega je on pao na zemlju nesvestan za neko vreme. Tada je lord Edvard uzeo bodež sa stola koji je u bio u odaji i ubo Saracena u glavu, i ubio ga."

Princ još nije bio izvan opasnosti, jer po većini izvora, asasinov bodež je bio prekriven otrovom. Kako je uzbuna podignuta širom Akrea činovnici i doktori su pohitali u pomoć. Po jednoj hronici Engleski hirurg je pozvan da operiše Edvarda, i započeo je da seče udubljeno meso oko rane. Eleonora je počela da plače, zbog čega je hirurg zatražio da je odvedu; jer je bolje da plače sada nego da cela Engleska plače kasnije.

Kod nekih istoričara ovaj događaj je samo usputno opisan u smislu zanimljivog događaja koji se desio princu Edvardu prije nego što je postao slavni kralj Engleske Edvard I.

Glavni planer ovog pokušaja atentata smatra se da je bio mamlučki komandant ili čak misteriozni ismailski vođa Sirije - takozvani Starac sa gore.

Teskst napisan po uzoru na članak dr. Konjecnog o pokušaju atentata na princa Edvarda.

Kralj Edvard I

Kralj Edvard I i kraljica Eleanora